Groom Lake - Area  51 - AFFTC, DET3

    Pełna nazwa:  Air Force Flight Test Center, Detachment 3
Lokalizacja: Groom Lake Bed (Dry), NV
GPS: N: 37,14,66
W: 115,47,61
Właściciel: USAF (od 1995)
Baza miacierzysta: Edwards AFB, Ca
Ilość zatrudnionych: 1800 - ok.3000

_______________________________________________________________

.

Area 51


Panorama Area 51 - kliknij

nowość   Panorama z maja 2003 + objaśnienia
uwzględniające ostatnie zmiany w bazie
<-- kliknij

Poniższe zdjęcia prezentują stan bazy z początku sierpnia 2001.
Kliknij na wybrany obszar zdjęć, aby uzyskać powiększenie, ponowne kliknięcie zamyka okno.
Zdjęcia dzięki uprzejmości
Gary'ego Sellani www.lazygranch.com


kliknij aby powiększyć

 

 

 

 

 

^

Zdjęcie przedstawia południową część bazy, chociaż niektóre jej części nie są widoczne - obszar składowania amunicji oraz wydział testów napędów lotniczych, a także część z pracami ziemnymi zakrojonymi na olbrzymią skalę (widoczne dobrze na nowej panoramie z 2003 i panoramie z objaśnieniami). Niektóre urządzenia jak wielki taśmociąg prowadzą w stronę wzgórz, co mogłoby sugerować prace nad tworzeniem tunelu, który prowadziłby w stronę Papoose Range, w kierunku Papoose Lake. Lecz jak do tej pory brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia tego typu przeznaczenia tych wykopów. Niektórzy sądzą, że wykonano je ze względu na pozyskanie materiałów do budowy nowego pasa startowego. Skrajna, lewa część zdjęcia prezentuje wydział testów uzbrojenia oraz czegoś na kształt strzelnicy(?). W dolnej części widać otoczony przez wał ziemny duży bunkier ze składem amunicji, która zostaje przetransportowana w czasie testów do hangaru położonego po prawej stronie nazwanego H-19 uzbrajanie/rozbrajanie. Centralna część zdjęcia prezentuje hangary H- 9-16, które dawniej przeznaczone były dla samolotów A-12 (program Oxcart) i ich następcy SR-71 Blackbird. Przeznaczenie H-20-23 nie jest znane. Na górze, po prawej wyraźnie widać cztery stare pomalowane na biało zbiorniki wody oraz trzy nowsze pomalowane na ciemno dodane w latach 1995 - 1999. Na przeciwko hangarów 9-16 mieści się jeszcze jeden olbrzym z Groom Lake - H-17. Jego wymiary (zwłaszcza głębokość, lub długość) 66m - czynią z niego rekordzistę w bazie pod tym względem, szerokość otwieranych drzwi wynosi ponad 41m. H-17, podobnie jak jego większy brat, posiada swoją ochronę.

kliknij aby powiększyć

^

Kolejne zdjęcie prezentuje najbardziej znane budynki w bazie, a więc osławiony H-18 z przylegającymi do niego budynkami obsługi technicznej (na temat Hangaru 18 przeczytaj informację ze strony Hangar-18). Po prawej stronie od budynku obsługi H-18 widoczna jest zapora, zatrzymująca gazy wylotowe z dysz silników, które mogą być uruchamiane jeszcze w hangarze. Poruszając się w lewo (na południe) napotkamy oświetlony na zdjęciach nocnych (patrz Area 51 nocą - poniżej) budynek Ppoż. #2, który tutaj jest częściowo zasłonięty przez jedyne drzewa(!) w Groom Lake. Kolejny hangar posiada numer H-8 i jest własnością korporacji Northrop Grumman. Jeszcze nie tak dawno (ponad 10 lat temu) mieścił w sobie supertajnego wtedy bombowca typu stealth B-2. Ale i obecnie można jeszcze zobaczyć B-2 nad Groom Lake. Poniżej hangarów widać fragment pasa startowego, który dalej jest zasłonięty przez  Wzgórza Freedom Ridge.

kliknij aby powiększyć

 

^

Na lewym skraju zdjęcia widoczny jest fragment sporego budynku ochrony bazy. To stąd zapadają decyzje o wysłaniu helikoptera czy myśliwca przechwytującego w okolice bazy. Na prawo widać częściowo główne centrum laboratoriów bazy, a tuż obok mieści się rozległy parking dla samolotów przewożących pracowników bazy z terminalu Janet w Las Vegas. Idąc na prawo widać górną część głównej wieży kontroli lotów w Groom Lake. Zza wzniesień Freedom Ridge wyłania się dach dużego budynku, który mieści Centrum Testów Inżynieryjnych, natomiast w głębi znajduje się teren zabudowań mieszkalnych pracowników bazy, które zostały przebudowane najprawdopodobniej w latach 70-80. Kolejny budynek o enigmatycznie brzmiącej nazwie: Wydział Konsolidacji Usług służy do koordynowania działań na terenie bazy. Pomiędzy kompleksem tych zabudowań i budynków mieszkalnych (słabo widoczny na zdjęciu), położony jest jeszcze jeden ciekawy obiekt: Budynek operacyjny #299, który stanowi serce planowania większości operacji i przeprowadzanych testów w Groom Lake. #299 posiada dwa piętra, mieszczące w sobie wiele różnego rodzaju biur. Powszechnie dostępne plany wskazują na istnienie dwóch podziemnych pomieszczeń, które służą jako zaplecze kryptologiczne oraz wywiadowcze. Obok budynku widać jeszcze jeden mniejszy - wydzielony, który zajęty jest przez ośrodek wywiadowczy. Nieco na południe (w lewo na zdj.) położone jest laboratorium fotograficzne (budynek #410), które służy do pełnej obróbki zdjęć wykonanych podczas tajnych misji wywiadowczych.

kliknij aby powiększyć

 

 

 

 

^

Centralna i północna część bazy to prawdziwe miasteczko, które liczy sobie kilkadziesiąt większych i tyle samo mniejszych budynków. Bardzo długi, jasny budynek to miejsce administracji i kierowania zaopatrzeniem bazy. W kompleksie położonych blisko siebie budynków znajdują się: stołówka, budynek koordynowania operacji oraz stanowisko Ppoż. #1. W tle (z tyłu) widać olbrzymi Wydział Montażu, gdzie dokonuje się ostatnich zmian i napraw maszyn w Area 51. Cały budynek jest klimatyzowany (widać na dachu duże urządzenia klimatyzacyjne). Natomiast w środku leży kompleks "wypoczynkowy" z boiskiem do baseballa, dużym krytym basenem oraz innymi budynkami służącymi do relaksu i odpoczynku. Tuż przed wyraźnie widoczną wieżą ze zbiornikiem wody można zauważyć hangary zbudowane dla pierwszych gości w Area 51 - czyli U-2. To od nich rozpoczęła się budowa całej bazy. Niedaleko biegnie stary (pierwszy) pas startowy w Groom Lake. W pobliżu przebiega także droga, która podobno nosi nazwę EG&G. Najbardziej znane hangary w tej części bazy to (H 4-7), budowle przeznaczone pierwotnie dla prób z A-12, potem mieściły w sobie kolejną tajemnicę w Groom Lake czyli przechwycone samoloty bojowe konkurencji (najczęściej b. ZSRR). Hangary zostały nazwane Red Hats. Budynki te mierzą 67m szerokości i 36,5m w głąb. Hangar 5 skrywał najprawdopodobniej YF-110 i YF-113 podczas programu Red Hats

kliknij aby powiększyć

^

Najbardziej wysunięta na północ część bazy to obszar radarów. Natomiast po lewej stronie zdjęcia widać jeszcze fragment tzw. Rampy północnej (dla samolotów z hangarów H 4-7) oraz najnowszy, mniejszy hangar "szybkiego ukrycia". Tuż przed powierzchnią wyschniętego jeziora Groom położone są dwa duże centra radarowe. Pierwszy z nich to Quick Kill Radar i tak naprawdę to niewiele o nim wiadomo (poza samą nazwą użytą na stronach Groom Security Manual), drugi to: Dynamic Coherent Measurement System - DYCOMS, który służy do badań związanych z technologią stealth.

  
informacje:
Groom Security Manual
artykuły na serwerze Glenna Campbella,
linki zewnętrzne do FAS (zdj. sat.)

Groom Lake w nocy

Groom Lake 2003

Zdjęcia dzięki uprzejmości Gary Sellani

.
Pierwsze zdjęcie przedstawia lądowanie samolotu Janet na pasie głównym. Jasne światło (po prawej od centrum zdjęcia) pochodzi z terminalu Janet. Większość zdjęcia pokrywa obszar pomiędzy tzw pd. trójkątem (droga kołowania) i krańcem pd jeziora Groom - Tuż przy stanowiskach radarów. Światło w tle (linia prosta) pochodzi najprawdopodobniej od niewielkiego samolotu, bądź helikoptera, który kierował się w stronę Pahute Mesa - w pobliżu Area 20. Żółtawe światło na dole zdjęcia pochodzi od odbić obiektywu.

..
    Przedstawiamy zdjęcia, których autorem jest Andreas von Rétyi (Groomvox@aol.com). Dzięki jego uprzejmości uzyskaliśmy pozwolenie na zamieszczenie niezwykle rzadkich zdjęć Area 51 w nocy.
Andreas von Rétyi jest autorem poczytnej książki wydanej w Niemczech w 1998 ("Geheimbasis Area 51"), w Polsce w 1999 pod tytułem "Syndrom UFO - nowe odkrycia, dziwne doświadczenia, niewiarygodne przeżycia" (oryginał - "Das UFO - syndrom. Neue erkenntnisse, seltsame erfahrungen, unglaubliche Erlebnisse").Nie od dziś wiadomo, że zdecydowana większość testów tajnych programów jakie mają miejsce w Groom Lake odbywa się nocą. Również większość obserwacji dziwnych obiektów miała miejsce w nocy. Zdjęcia zostały wykonane we wrześniu 1995 z góry Tikaboo
.

(click to enlarge) kliknij na zdjęcia aby je powiększyć, ponowne kliknięcie zamyka okno

Zdj. nr 1 przedstawia południową i centralną część bazy. Najbardziej intensywne światło pochodzi z terminalu Janet. Po lewej, słabo oświetlony Hangar-18, a także hangar H-8 na lewo od świateł stacji ppoż.. Po prawej widoczny pierwszy z hangarów Red Hats (H-4). Silnie oświetlona jest również administracyjna część bazy (po prawej od terminalu Janet). Na lewej części zdjęcia widoczny pas dojazdowy do głównego pasa startowego (słabe podwójne światełka). Na górze ponad wzniesieniem Papoose widoczne światło niewielkiej stacji przekaźnikowej. Zdj. nr 2 ukazuje północną i centralną część bazy. W pobliżu hangarów Red Hats (środek i na prawo) słabe czerwone światełko to wieża ciśnień. Dwa czerwone światła po prawej stronie zdjęcia, to stanowiska największych radarów. Poniżej widać również główny pas startowy w Groom Lake. Wyraźne światło na górze zdjęcia to światła pojazdu zmierzającego do Area 51 z kierunku Gate 700.
^

 

Groom Lake 1968                 Groom Lake 1988                   Groom Lake 1991
  zdj. 1 USGS                      zdj. 2 sat. b.ZSRR                   zdj. 3 USGS 

Na zdjęciu satelitarnym wykonanym przez rosyjskiego satelitę szpiegowskiego widać zmiany jakie zaszły na terenie bazy. Po prawej stronie zdjęcia widoczna jest część nowego pasa startowego.

Początki bazy (1955) są znane jedynie z programów wdrożeniowych dotyczących U-2 oraz jego następcy CL-400 Suntan. Ochrona Area 51 nie miała tak wysokich standardów jak obecnie, ale też niewiele ludzi wiedziało o jej istnieniu - kilka hangarów, baraki mieszkalne, zbiorniki na paliwo i wodę - to prawie wszystko, co można było obejrzeć z pobliskich wzgórz. Hangary znane pod nazwą Red Hats (cztery największe na tym zdjęciu) zostały dobudowane później w latach 70-tych Po prawej stronie zdjęcia widać część pierwszego pasa startowego, z którego rozpoczynały swoje loty U-2.
Wraz z nadejściem programu wdrożeniowego A-12 (początek lat 60-tych) - potem SR-71, wydłużono długość pasa oraz dodano nowe zbiorniki na paliwo JP-7, których łączna pojemność wynosiła 5,840,000 litrów. Wybudowano nowe hangary dla A-12 oraz budynki mieszkalne dla załogi (ok. 100 baraków). W tamtym okresie w bazie pracowało już ok. 1500-1800 osób. Same baraki mieszkalne uległy zmianom. Stare rozebrano, a ich miejsce zajęły nowsze z klimatyzacją. W pobliżu umiejscowiono kilka sklepików i bar, no i, oczywiście, rozszerzono boisko do basebala.
Długość pasa startowego wydłużono wtedy tak, że wchodził on częściowo na wyschnięte dno jeziora Groom i miał długość ok.3,8 km, a szerokość ok. 30,5m. Wkrótce pas został wyraźnie wydłużony w kierunku północnym i osiągnął długość 7,7 km. Wykorzystując twarde podłoże jeziora Groom można było stosować przedłużanie pasa startowego bez większych przeszkód, toteż niektóre źródła podają całkowitą jego długość na około 9,2km.We wczesnych latach 90-tych pas ten został opuszczony i wybudowano nowszy o długości ok. 3647m i szerokości 42,7m (pomiary satelitarne). Wraz z przedłużeniem pasa długość całkowita wynosi 4239m (dane - zdjęcia sat. FAS).

W latach 80-tych dodano bunkry na uzbrojenie w południowej części bazy, a także częściowo osadzone pod ziemią budynki w kształcie igloo, będące prawdopodobnie pomieszczeniami na uzbrojenie do F-117 - rakiety powietrze-powietrze i powietrze-ziemia. Miejsce widoczne na zdjęciu jest położone w południowej części bazy i należy do obiektów zbudowanych na początku lat 70-tych. Większość bunkrów z uzbrojeniem leży pod ziemią. Od sekcji uzbrojenia nie prowadzą żadne tunele w kierunku bazy.

^

Rozmieszczone budowle po jego lewej stronie wchodzące jakby w pasmo gór Papoose Range, powiększyły swoją liczbę od roku 1984 i 93-95, zadając kłam opowiadaniom, jakoby baza miała być przeniesiona w inne miejsce nazwane Area 6413 na poligonie White Sands w Utah, który jest położony na odkrytym terenie i dużo łatwiej dostępny dla ludzkich oczu niż Groom Lake.

kliknij na zdjęcie aby je powiększyć

Sama baza jest podzielona na poszczególne strefy, do których dostęp mają tylko osoby tam pracujące.

S-2    Northrop/Grumman - Bombowiec B-2, Tacit Blue, A-12 i jego następcy
S-3    Nieznany - Nie zauważono żadnej aktywności (testy, loty próbne)
S-4    Lockheed - A-11, U-2, SR-71, F-117 (Have Blue), Darkstar (Tier 3-UAV)
S-6    Nieznany   - zauważono w pobliżu kilka wariantów C-135
S-7    Nieznany - pod specjalną "opieką"
S-9    Teledyne Ryan Aero - Tier2+ i Tier 3 UAV

  Niemożliwe jest aby ktoś mógł swobodnie poruszać się po całej bazie. Wszędzie rozmieszczone są kamery i czujniki, no i, oczywiście, strażnicy. Niektóre obszary bazy są oddalone od innych ze względów bezpieczeństwa (zbiorniki paliwa, odpady). Zob. mapę wykonaną przez Glenn'a Campbell'a.
 
Są także miejsca szczególnie pilnowane chociaż niczego ciekawego na wierzchu nie widać(!). Od dziesięcioleci baza spełniała swoją rolę doskonale, jako miejsce testów nowych samolotów, nowych technologii (gwiezdne
wojny Reagana). Stąd wyruszały na rekonesans szpiegowskie samoloty. Paradoksalnie, tu jest najłatwiej ukryć cokolwiek: dookoła pustynia, bazę otaczają góry, od pd-zach. obszar o podwyższonej radioaktywności
(Yucca Flat - Nevada Test Site). A ciekawscy? Zdjęcia? Swego czasu najlepszymi zdjęciami dysponowała
telewizja z Dallas, potem ruszyła lawina i "trzeba było ten proceder ukrócić". Wielu jest przekonanych o tym,
że w Area 51 i okolicznych miejscach takich jak strefa techniczna S4 trwają od początku lat 50-tych badania
nad obcą technologią przeniesioną tu z Ohio w latach 52-53. S4 leży kilka km na pd-zach od Area 51.
Od czasu do czasu pojawiają się sygnały od ludzi pracujących kiedyś w różnych wydziałach Area 51 na temat
tego, czego byli świadkami.

  Wejście do tunelu?


Fragment zdjęcia ukazuje najprawdopodobniej wjazd do tunelu w południowej części Area 51. Ostatnio
miały tu miejsce prace ziemne zakrojone na olbrzymią skalę. Prawdopodobne wejście do tunelu
prowadzi w stronę podnóża Papoose Range. Nie jest znane jego przeznaczenie ani wielkość.
(zdjęcie pochodzi z sierpniowej panoramy Area 51 wykonanej przez Gary'ego Sellani)

Zdjęcia wykonane na terenie bazy
kliknij na zdjęcie aby uzyskać powiększenie

Tekst:

Licznik

Dreamland Online

Copyright 2003